وجه مشترک حضرت زینب و صیاد و آوینی

این روزا سه تا مناسبت داشت ، تولد حضرت زینب(س) ، شهادت شهید صیادشیرازی ، شهادت شهید آوینی، خواستم یکی شونو انتخاب کنم و بنویسم اما دلم نیومد از هر کدومشون بگذرم راستش تو هر سه تا شون یه وجه مشترکی دیدم گفتم از اون بگم براتون، همشون بعد غافله کربلا رفتن ، همشون جامونده ی کربلایند! میگی یعنی چی!؟! بذار برات بهتر بگم قشنگ گوش کن ، قشنگ ، حضرت زینب که راوی دشت کربلا شد و منزل به منزل کوه به کوه کربلا رو زنده تر از دیروز نگه داشت تا رسید به ما ، زینب جا موند تا امام زمانش تنها نباشه ، از داغ تنهایی و بی برادریش برات نمی خوام بگم از درد داغ دلش نمی خوام برات بگم تا اشکت در بیاد آخه امروز تولدشه هرچند تولدشم گریه داره مگه نه ؟؟؟؟ زینب باید از غافله کربلا جا می موند تا کربلا کربلا بمونه... حالا برات بگم از آوینی ازش زیاد نمی دونم همین قدر می دونم که جا مونده ی کربلا بود اونم از کربلای ایران نه اینکه نمی تونست یا شرایطش و نداشت که بره نه باید می موند ، باید زینب وار کوه به کوه صحرا به صحرا می رفت و میرسید به فکه تا صدای شهدای مظلوم مونو به جهان می رسوند، باید جا می موند تا لقب سید اهل قلم و می گرفت و می رفت..... برات بگم از صیاد که تا قبل شهادتش نمشناختمش هنوزم نمی شناسمش ولی میدونم چقدر بزرگ بود و چقدر برا آقامون ارزش داشت اونم جا مونده ی کربلا بود اما چه جا موندنی ، جا موند تا تو بدترین شرایط تنهاییه آقا ،یارش باشه ، تو بدترین دوران ، امامش تنها نمونه ، جا موند تا موقع شهادتش آقا زانو بزنه بوسش کنه کدوم سردار شهیدی این افتخار نصیبش شد اینم از جاموندشه ....

هر سه تاشون باید جا می موندن چه جا موندنی!!!!!!!!!!!