اين از باب تمسخر و از باب استهزاء و اين هاست. اين جا ديگر فرقي نمي‌کند که علي نحو عام استغراقي مورد نظرش باشد؛ يا نه، مثلا فرض کنيد فرد خاصي را مورد نظر قرار بدهد و لهجه‌ يک شخصي را به عنوان اين که لهجه‌ او، لهجه‌ عموم است تقليد بکند. اين صور مختلفي دارد. همه‌ اين ها محرم است. منتها تفاوتش اين است که اگر غرض او لهجه‌ عموم باشد، اين مي‌شود اهانت به همه‌ آن جمعيت؛ که خب طبعا آثار خاص خودش را دارد. مثلا فرض بفرماييد اگر بخواهد استحلال بکند، بايستي از يکايک اين ها استحلال بکند. آن جايي که يک نفر باشد، نه، از يک نفر استحلال مي‌کند. اين بحث عيب‌جويي است.

اگر چنانچه نه، تمسخر وجود نداشت، اين از محل کلام خارج است. گاهي از اين تقليدها انجام مي‌گيرد، اما هيچ قصد تمسخري هم نيست. يک وقتي چند سال قبل از اين، در راديو يک گوينده‌اي تقريبا تمام لهجات ايران را در يک برنامه‌ راديويي بيان مي‌کرد! بعد هم ما آن شخص را ديديم. گفتيم بالاخره تو کجايي هستي؟! چون هم ترکي را مثل خود ترک‌ها حرف مي‌زد که ما مي‌فهميديم، هم مشهدي را مثل خود مشهدي‌ها حرف مي‌زد! نفهميديم بالاخره کجايي است، نگفت آخرش هم که کجايي است؛ گفت من ايراني هستم.

پس بنابراين گاهي تقليد لهجه به عنوان تمسخر نيست. کما اين که تقليد لهجه‌ يک فرد هم به عنوان تمسخر نيست. يک عمل شيريني است. خود آن فرد هم گاهي مي‌نشيند و تماشا مي‌کند که تقليدش را دارند مي‌کنند. خودش هم مي‌خندد، خوشش مي‌آيد. پيداست که پس تمسخر نيست. اين از محل کلام خارج است. آن جايي که قصد، استهزاء باشد، تمسخر باشد، آن جا مي‌شود محرم.» ( پايگاه اطلاع رساني آيت ا... خامنه اي)