قرآن کریم می فرماید: کُلُّ نَفسٍ ذائِقةُ و إنّما توُفُّونَ اُجورکُم یومَ القیامةِ فمن زجزحَ عنِ النّارِ و ادخلَ الجنّهَ فقد فازَ و ما الحیوةُ الدّنیا إلّا متاعُ الغرورِ. (سوره آل عمران آیه 185)

هرنفس مرگ را خواهد چشید و حتما شما روز قیامت پاداش خویش به کمال خواهید گرفت پس هر کس از آتش دور شد و به بهشت در آمد سعادتمند است که زندگی دنیا جز متاعی فریبنده چیزی نیست .

نبی اکرم (ص) فرمود : بسیار یاد کنید از آن چیزی که لذات را نابود می کند.

گفتند : آن چیست یا رسول الله (ص) ؟ فرمودند : مرگ ، هر بنده ای حقیقتاً مرگ را درک کند اگر در وسعت و گشایش باشد دنیا براو تنگ می شود ، و اگر در حال شدت و گرفتاری باشد شدت بر او آسان می شود .

و فرمود: مرگ کفاره ی هر مسلمانی است.

و فرمود: تحفه ی هر مومن مرگ است و فرمود: مرگ ، مرگ ، آگاه باشید که چاره ای از مرگ نیست ، مرگ می آید تا آسایش و بازگشتی مبارک به باغهای عالی را برای اهل بهشت – انان که فقط برای آن کوشیدند و تنها به آن رغبت داشتند- به ارمغان آورد .

و امیرالمومنین (ع) فرمود: کسی که فردا را جزء مهلت خود می شمرد مرگ را به حقیقت نشناخته است.

و فرمود : هر بنده ای آرزویش طولانی شد عملش بد می شود.

به حضرت باقر عرض شد: چیزی بفرمائید که از آن بهره گیرم ، فرمود: زیاد از مرگ یاد کن ، هر انسانی زیاد به یاد مرگ باشد به دنیا بی رغبت می شود.

امام صادق (ع) فرمود : هنگامی که جنازه ای را حمل می کنی چنان فرض کن که تو را حمل می کنند ولی تو از پروردگارت خواسته ای تو را به دنیا برگرداند و او دعایت را مستجاب کرده است ؛ اکنون ببین چگونه عمل را شروع می کنی.

برگرفته از کتاب اخلاق مرحوم سیدعبدالله شبر

در پست آینده إن شاء الله در رابطه با چاره ی فراموش نکردن مرگ برایتان خواهم نوشت .